احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ » « 1 » پس هنگامى كه ماه‌هاى حرام سپرى شود ، مشركان را هر جا يافتيد ، بكشيد و به اسيرى بگيريد و محاصره كنيد و در هر كمين‌گاهى به كمين آنان بنشينيد . آنگاه در پايان چنين فرمان به ظاهر تندى ، براى نشان دادن ماهيّت انسانى دفاع ، توصيه مىكند : فَانْ تابُوا وَ اقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ انَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ » « 2 » ولى اگر توبه كردند و نماز را بر پا داشتند و زكات پرداختند ، پس آزادشان گذاريد ؛ زيرا خدا بسيار آمرزنده و مهربان است . 3 - در برابر آنها كه به جنگ با خدا و راه خدا برخاسته‌اند و فساد در زمين و تبهكارى را شيوهء خود قرار داده‌اند ، مىفرمايد : انَّما جَزاءُ الَّذينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِى الاْرْضِ فَساداً انْ يُقَتَّلُوا اوْيُصَلَّبُوا اوْتُقَطَّعَ ايْدِيهِمْ وَ ارْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ اوْيُنْفَوْا مِنَ الاْرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْىٌ فِى الدُّنيا وَ لَهُمْ فِى الآْخِرَةِ عَذابٌ عَظيمٌ » « 3 » كيفر آنان كه با خدا و پيامبرش مىجنگند ، و در زمين به فساد و تباهى مىكوشند ، فقط اين است كه كشته شوند ، يا به دارشان آويزند ، يا دست راست و پاى چپشان بريده شود ، يا از وطن خود تبعيدشان كنند . اين براى آنان رسوايى و خوارى در دنياست ، و براى آنان در آخرت عذابى بزرگ است .

--> ( 1 ) - توبه ( 9 ) : 5 . ( 2 ) - توبه ( 9 ) : 5 . ( 3 ) - مائده ( 5 ) : 33 .